ปัญญาเท่าเม็ดถั่ว

ฉันได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนที่นานๆ เราจะโทรมาเม้าท์กันสักที
ส่วนมากก็เป็นเรื่องคับข้องใจของเพื่อนฉัน แต่สำหรับตัวฉัน
ถึงแม้จะมีปัญหาร้อยแปดก็ไม่อยากเล่าให้ใครฟัง แต่จริงๆ
ก็ดูเหมือนเพื่อนจะไม่ค่อยใส่ใจกับปัญหาฉันเท่าไหร่นัก
ฉันจึงไม่คิดที่จะระบายความในใจให้เพื่อนฟัง

แต่หลังจากคุยกันเพื่อเม้าท์เรื่องสัพเพเหระแล้ว
เพื่อนฉันก็ถามถึง "เรื่องนั้น" เป็นเรื่องที่ผ่านมา 2 ปีแล้ว
เพราะฉันไม่เคยเล่าเรื่องนั้นให้ใครฟัง แต่เดาว่า
เพื่อนของคู่กรณีนั้น คงหลุดเล่าให้เพื่อนฉันฟัง

เพื่อนฉันตัดพ้อน้อยใจ ฉันพยายามเฉไฉไม่อยากเล่า
จนสุดท้ายฉันคิดว่า "ให้มันรู้จากปากเราดีแล้ว ดีกว่า
ไปรู้จากคนอื่นแบบผิดๆ" ฉันเล่าเรื่องนั้นไปอย่างกระท่อนกระแท่น
ราวกับถูกจับผิด และตัวเองกำลังสารภาพเรื่องราวทั้งหมด
มือฉันเย็นเฉียบ ริมฝีปากร้อนผ่าว ราวกับอาการร้อนในกำลัง
จะกำเริบ

เพื่อนฉันได้ผ่านช่วงเวลาที่เสียใจ ช้ำใจมาแล้ว มันจึงรับ
ฟังเรื่องฉัน พร้อมกับสงสารฉัน (ฉันคิดเองนะ) ฉันเข้าใจ
มันพยายามพูดปลอบ "เค้าต้องเข้าใจแหละ ไม่ใช่แกเป็นคนทำ"

ฉันไม่รู้ว่าเพื่อนฉันจะ รับได้ กับเรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังหรือไม่
แต่ก่อนวางหู มันสัญญากับฉันแล้ว ว่าจะไม่ไปพูดต่อ
ฉันรู้สึกขอบใจในน้ำใจของมัน เพราะถึงแม้จะผ่านมาเนิ่นนาน
แต่ฉันไม่เคยให้อภัยตัวเอง และตอกย้ำตัวเองเสมอ
กับเรื่องที่เกิดขึ้น มันจึงไม่เคยลบเลือนไปจากความทรงจำ

สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต
และฉันต้องก้าวพ้นความรู้สึกผิดในใจนี้ไปให้ได้
เมื่อฉันสำนึกผิดในครั้งนั้นแล้ว ถึงแม้จะมีคนเม้าท์เรื่องของฉัน
ต่อไปเรื่อยๆ แต่งเติมเรื่องไปอย่างไร ก็สุดแล้วแต่
ฉันไม่แคร์แล้ว ว่าคนอื่นจะมองฉันอย่างไร
ขอเพียงคนที่ฉันรักที่สุด ยังเข้าใจและให้อภัยฉัน เหมือนเช่นทุกวันนี้
ฉันก็พอใจแล้ว

ณ วันนั้น ฉันร้องไห้เสียใจ ละอายกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป
น้องสาวได้ส่งเพลงนี้มาให้ฉันฟัง และพูดปลอบฉันในวันนั้น
และฉันจะไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดกับชีวิตของฉันอีก

BoyPodd : ที่วันนี้