ย่อจริงๆ เมื่อวาน (วันอาทิตย์) ไปงานหนังสือ ตอนประมาณทุ่มนึง
ด้วยอารมณ์เซ็งและทดท้อใจ ย่ำต๊อกจากบ้านเดินไปสถานีรถไฟใต้ดิน
แบบ alone แวะรายทางริมถนนสีลม โดนดึงดูด เกือบไม่ได้ไปแล้วววว
ว่าจะไม่เสียตังค์ โดนจนได้ ไม่ชอบเลยซื้อของตอนอารมณ์ไม่ปกติ
มันจะไม่ได้ของตามที่ตั้งใจ ซื้อมาได้ไง? ฟะ พัดลม แต่มันก็น่ารักดีนะ ^^


Photobucket

ในที่สุดก็มาถึงงานหนังสือฯ หึๆๆ มีแต่คนออก จะกลับบ้านกันแล้ว
ไอ้เราก็เดินเข้างานเลย มองซ้ายมองขวา ไปแพลนนารีฮอล ก่อนละกัน
เดินวนไปวนมา ซื้อหนังสือ "สแกนกรรม" ตามที่ป๊าสั่ง ผ่านบีทูเอส
ซื้อหนังสือเรื่องทองมาสองเล่ม ฮ่า...ปีนี้จะเล่นทองล่ะนะ -_-"
เดินผ่านบู๊ธ โฮมแอนด์เด็คคอ เจอฉบับที่ตามหา อยากจัดห้องทำงานใหม่
อยากได้แบบเก๋ๆ ไม่รก หึๆๆ 40 เอง ยังใหม่ๆอยู่เลย ไม่ได้แกะออกจากซองด้วย


การซื้อของไม่ได้ช่วยทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย อยากปล่อย...และ...วาง
การที่เราเอาใจของเราไปจดและจ่ออยู่กับเรื่องของคนอื่น
โดยที่คนๆนั้นไม่ได้คิดอะไร ดีไม่ดี ลืมไปด้วยซ้ำ
ชั้นต้องทำให้ได้ เพราะแต่ละคนมีวิถีทางเป็นของตัวเอง
มีชีวิตและหนทางที่ต้องเลือกเดินด้วยตัวเอง
ชั้นจะพยายาม...จะพยายามให้มากกว่านี้...และจะพยายามให้มากขึ้นไปอีก
อยากหลุดจากความรู้สึกนี้...

ชั้นต้องท่องประโยคนี้ให้ขึ้นใจ "เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ อย่ามัวแต่ห่วงคนอื่นเลย"

อดีตมันแก้ไขไม่ได้แล้ว ชั้นพูดอะไรออกไป ก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขคำพูดตัวเองได้อีก
ตูนเตือนชั้นทุกครั้งเวลาที่ชั้นทะเลาะกับคนๆนั้น ให้ระวังเรื่องคำพูด
แต่ชั้นก็ทำผิดอีกแล้ว...

นับจากนี้...ประมาณ 3 เดือน ชั้นจะค่อยๆ ถูกลบออกจากความห่วงหาของตูนชั่วคราว
หึๆๆ เค้ากำลังเตรียมตัวย้ายบ้าน และของก็เยอะมากๆ ใช้เวลาขนตั้ง 3 เดือน O_o

เพิ่งรู้ตัวอย่างนึง (สายไปเสียแล้ว) ชั้นกลัวการเปลี่ยนแปลง กลัวว่าคนที่เรารู้จัก
จะค่อยๆ ห่างหายไป และถ้าชั้นต้องย้ายออกจากครอบครัวตัวเอง ไปอยู่กับครอบครัวใหม่ล่ะ
กลัว...จริงๆ นะ

พรุ่งนี้ขอให้ดียิ่งกว่าวันนี้

 

Comment

Comment:

Tweet

เอ๋? ย้ายบ้าน?

พี่จิวมีอะไรที่ไม่ได้บอกออนอ้ะป่าวเนี่ยะ...อย่างเช่นข่าวดีอะไรทำนองนี้?

#1 By jackky on 2009-05-16 21:08